Strandwandeling

Ter verduidelijking van zijn standpunt zette hij zijn hakken in het zand. Zeven centimeter hoge, rode hakken onder een zwart geklede broek, stijlvol afgewerkt met een zwart dinner jacket voorzien van bordeaux stiksel; geen hemd, t-shirt of onderlijfje, enkel een paar dagen geleden geschoren borst. Kort getrimde stoppelbaard, asblond opgesneden haar, eyeliner en mascara als finishing touch; Eddy zag er spectaculair uit.christian-louboutin-red-decoltish-100-rosso-velvet-pointed-toe-heel-pumps-size-eu-36-approx-us-6-reg-0-0-540-540

“Het punt is, Steve,” wist Eddy venijnig te melden, “dat je locatiekeuze hoogst onpraktisch is. Je kon,” ging hij aller hartelijk verder,  “in alle eerlijkheid, moeilijk erger hebben gekozen.”

Steve keek Eddy wat beteuterd aan en meteen weer voorbij, de einder in. Golven kwakkelden lusteloos tegen het strand. Een meeuw liet een half verorberd ijshoorntje vallen. Ergens in de verte klonk het huilen van een kind. De wind veranderde van richting en nam de meeste heisa met zich mee, ruisend alle overgebleven bijgeluiden door de zee gevangen.

“Gewoon, weet je,” klauterde Steve zich weer de conversatie binnen, “de ondergang.”
“Ondergang? Wat?” Eddy’s stem een vol octaaf hoger klimmend, “Als in der?”
“Nee. Neen, de.. de” hakkelde Steve plompverloren, “de zon.”
“De zon, Steve?”
“Ja, euh, de zon… zakken en zo…? Zien? Aan de horizon…?” keek hij Eddy volkomen ontredderd aan. “In het water?”

Steve voelde vertwijfeld het laatste beetje zelfvertrouwen wegspoelen en staarde naar zijn schoenen. Beige flip flops, zijn tenen half in het zand.huskisson-beach-09“En dat kon niet van op een terrasje? Neen?”, walste Eddy verder over hem heen, “Gin & Tonic? Reet in een strandstoel geparkeerd, wachtend op de eerste van zeven gangen? Outfit en schoeisel intact?”
“Wel, nu, neen, euhh.. ja, maar,” ging Steve uiterst eloquent verder, “ik dacht dat je, je weet wel, er op zou zijn gekleed of..”
“Gekleed?” beet Eddy hem prompt af, “Is’t niet goed genoeg voor meneer misschien?”
“Nee, nee,” struikelde Steve haastig over zijn woorden, “euhh, ja, bedoel ik, gewoon. Strand, allé ja,” donderde hij verder de helling af, “kledij. Ik weet niet. Een jogging of zo?”
“Een jogging?”
“Iets strandigs, ja, of..”
“Een jogging?” schreeuwt Eddy nu hoogst verontwaardigd. “Een jogging is voor mensen die de wil tot leven hebben verloren!”

Zijn poging heroïsch van Steve weg te stormen wordt door de losse ondergrond jammerlijk vakkundig de nek omgewrongen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: