Tempus Cucumis

unnamedDe zomer zit er al weer bijna op. De herfst staat ongeduldig briesend voor de poort te trappelen. Nog even en hij brengt met zich de winter mee. Waarna de lente de sneeuw smelt en dan eindelijk, eindelijk dan: zomer.

Om maar niet te zeggen dat het een eind opschiet, zo een zomervakantie.

Voor het tweede jaar op rij brachten Lukas Huisman en ikzelf onze ijdele tijd niet steeds al te ijdel door. Wat vorig jaar als een ietwat uit de hand gelopen grap begon kon deze zomer op een iets volwassener vervolg rekenen.

Dat zat namelijk zo:

Wij beiden zijn klassiek opgeleide muzikanten. Lukas geen onbegenadigd pianist en yours truly componist. Samen durven wij al eens een glas whisky te verzetten (single malt, dat spreekt). Op een zekere avond, vorig jaar, ergens in juni, een halve fles weg, na de obligatoire klaagzang over de deplorabele staat van onzer beider carrière, werd een cunning plan bedacht.

Wat als we nu eens – in plaats van te doen wat we altijd doen – pop muziek zouden gaan maken. Iets simpels. Quasi triviaals. Zonder al te veel nadenken. Iets voor tijdens de komkommertijd. Geen contrapunt of doorwrochte melodieën. Vier akkoorden; max.

When_All_has_Gone_Tits_Up_-_Booklet_1We hadden negen weken vakantie voor de boeg. Genoeg tijd om een CD in elkaar te flansen. We besloten om iedere week een dag te prikken en op die dag een volledig nummer te schrijven, op te nemen en online te zwieren op youtube. Krap, maar dat was de bedoeling. Geen tijd om na te denken, gewoon doen. Een geniaal plan. Succes en heelder hordes groupies verzekerd.

Negen weken kwamen en negen weken gingen geruisloos voorbij. Negen nummers werden plichtsgetrouw, wekelijks, op het nietsvermoedende internetpubliek los gelaten. Het nietsvermoedende internetpubliek liet het aan zijn swipende reet roesten.

Ons plan faalde miserabel.

Nu, lamentaties zijn wel degelijk aan ons besteed. Dat de wereld ons niet lustte lag, u raadt het, wel degelijk aan de wereld. Onze korte uitstap richting populaire muziek stierf – na een ultieme poging tot het schrijven van een kersthit – eilaas, een stille dood. We dronken een glas en de herfstregens spoelden de weinige overgebleven herinneringen weg.

De meeste, maar niet allemaal.

Eenmaal de winter bijna ten einde liep en de wereld naar jaarlijkse gewoonte alweer wat warmer dan normaal werd daagde het ons dat er weldra wederom een zomer voor de deur zou staan. Negen weken zon- en muggen-pret. Jeuken en krabben.

Dat wij ons een jaar eerder naar de smaak van een imaginair publiek geplooid hadden voelde dan misschien nog wat rauw aan maar deed uiteindelijk niets ter zake. Want, al leverde het dan geen instant-youtube-fame op, het creëren en het spelen was best gezellig.

sddefaultDoe ze nog is vol! Maar dan anders. Niets negen simpele liedjes van om en bij een minuut of drie. Dat slaat – zo leerde de ervaring ons – toch hoegenaamd niet aan. Neen, als we dan toch tijd hebben, laten we het er dan maar van nemen. In plaats van negen simpele nummertjes, één groot complex. Van een uurtje of zo. En terwijl we toch bezig zijn, voorzien van videoclip en al.

Aldus geschiedde.

Nu dient gezegd, één nummer van één uur lang is best, nu ja, lang. We wensen uiteraard niemand met de vinger te wijzen maar recent onderzoek laat toch uitschijnen dat de aandachtsspanne van de gemiddelde persoon er jammer genoeg niet meteen groter op wordt.

Echter, niet getreurd, we hadden negen weken. Een oplossing diende zich miraculeus aan. Knippen die handel. Acht plekjes zoeken waar de muziek het toelaat en, hopsa presto, negen delen voor de onfortuinlijk aandachtsgedepriveerden.

Donderdag verscheen het laatste deeltje. It is done. En de wereld keerde.

beyonce-body-hd-wallpaper-body-468495816Dat we beiden best tevreden zijn over het eindresultaat, dat mag u best weten. En, aangezien alle goeie dingen bestaan uit drie werd reeds een nieuw project voor volgend jaar afgesproken. Nogmaals negen weken. Van pop naar klassiek / prog-rock naar… wij mogen het reeds weten.

Dat we Beyoncé dit jaar opnieuw niet van haar troon stoten is ontegensprekelijk jammer. Echter, we dienen realistisch te blijven, we hebben er simpelweg het lijf noch de genitaliën voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: